Hebt u even?
Over pistache-noten, over welvaart en over onszelf…
Ik las een artikel over de gevolgen van klimaatverandering in Spanje. In Andalusië verdwenen de laatste jaren veel eeuwenoude wijn– en olijfgaarden als gevolg van klimaatverandering.
Maar in datzelfde Andalusië werd een andere teelt populair, die van pistachenoten! Het groene goud genoemd. Ze staan inmiddels bekend om hun hoge kwaliteit. Die noten houden het door hun lage waterverbruik en uitstekende veerkracht vol bij extreme weersomstandigheden.
Een teler die daarop kon overschakelen vertelde enthousiast zijn verhaal. Dankzij, ja dat toch ook weer, diezelfde klimaatverandering.
De verslaggever vertelt in het artikel over zijn gesprek over deze verandering met een enthousiaste boer. Als de verslaggever de boer vraagt of die noten nu ‘het nieuwe goud’ zijn antwoordt hij: “Jazeker!” “Dus de klimaatverandering heeft jullie welvaart gebracht?” Vraagt hij dan. En daarop kreeg hij als antwoord: “Nee!”
Dat trof me. Ik had hier “Ja” verwacht, maar het werd “Nee”. En de man voegde eraan toe: “Want nu gaat het met wijn- en olijfboeren weer slecht.”
???
Deze man wilde geen feest vieren omdat hij nu weer welvaart kende. Hij vatte dat woord ‘welvaart’ veel breder op. Als je van ouds af aan samen leeft in dezelfde streek, dan kan het geen ‘vooruitgang’ zijn als het groepen mensen in die streek slecht gaat. Ik stond paf. Die gedachte zat achter zijn “nee”.
Dat gaf mij (of geeft ons) te denken. We leven samen in, wat we noemen, een welvarend land. Maar zijn we wél varend in dit land? Zou het antwoord ‘nee’ zijn?
We willen graag vooruit gaan en stemmen op partijen die goed aan onze portemonnee denken maar gaan we ook vooruit? Ik weet dat nog niet zo net. Waarheen dan ‘vooruit’? Zou het antwoord niet weer “Nee” zijn?
U kent het kinderlied:
Kijk eens om je heen, kijk eens om je heen.
Geef elkaar een hand, je bent niet alleen.
Want wij moeten samen spelen, samen zingen samen delen.
Ook al zijn we nog maar klein: samen spelen is pas fijn.
Zegert de Graaf